Viktor 1, 2 eller 3 eller?

Vareskuespillet i Ukraina blir mer og mer absurd. Den vestlige verdens mer
og mer neoliberalt/bushistisk ensrettede medier bruker talløse
Broadway-gjenoppførelser av varesåpeoperaen "Murens fall" til å tilsløre det
egne diktaturets og den nye totalitarismens iskalde fakta (hvor mange ganger
kan de gjenoppføre "Murens fall" pr. år og fortsatt vinne tiltro?). At
Israel i tillegg til sin egen mur har tilbudt å hjelpe Polen med byggingen
av en ny mur, denne gangen mot øst, forbigås i like dyp taushet, som at
slaveriet igjen brer seg i verden. At vi lever i en tilstand hvor murer er
overalt og GULAG lever videres om globalt fenomen og nå under USAs
overhøyhet kan ikke omtales. At de to seneste 'valgene' i USA var preget av
omfattende fusk, hvor f.eks. internasjonale valgobservatører ikke fikk lov å
nærme seg valgstedene nærmere enn 100 m, forties totalt. Den neoliberale
løgnesannheten rår grunnen diktatorisk, og samfunnet er snart helt avløst av
den totale stat med total overvåking og tankekontroll. Her retusjeres
globale trusler som den omfattende miljøkatastrofen i vår tid, som truer
hele menneskehetens framtid, vekk, og erstattes umerkelig av diktaturets
stående og påtrengende 'keep-smiling'-ordrer. Omfattende katastrofer og
kriger lyves vekk og de som protesterer registreres, svartelistes og
stigmatiseres med henvisning til den globale permanente unntakstilstanden
som 11.9.2001 fikk finne sted for å danne påskuddet for.

Vi lever nå under et diktatur, markedsført som "frihet", og kriger,
markedsført som "fred". Løgn, markedsført som ufeilbarlig sannhet.

Presis som forutsagt av George Orwell.

KJ.

Kommentar

Viktor eller Viktor

Den eine Viktor er betre enn den andre fordi den eine Viktor er provestleg
medan den andre er prorussisk, dei to Viktor-ane i Ukrania. Og då er det
viktig at den provestlege Viktor blir vald. Særleg fordi dei har ein
tidlegare statspresident som ikkje er provestleg, og som difor har vore ein
dårleg statspresident. Alt til skilnad frå han der arvepresidenten i
Kasakhstan – eller kor det no er – som i demokratiske vanar er mest lik ein
mellomalderkonge, men som er provestleg og lèt USA ha sine troppar der.

For der det er amerikanske troppar, er det provestlege og demokratiske
regime. Og omvendt. Amerikanske militære er som kjent dei beste ekspertane
på demokrati, og der det kjem marines, kjem det demokrati, i Kosovo,
Afghanistan, Irak, Panama, Grenada og så bortetter og bakover i tida.

Og vi held med den demokratiske kandidaten overalt, sjølv om me nesten aldri
får vita noko anna i medium enn om kandidatane er provestlege eller ikkje.
Det er stort sett berre fire element som går att. Dei gode er provestlege,
vil opna landet for utanlandske investeringar, privatisera statseigedom og
skjera ned på sosiale program. Dei dårlege er ikkje provestlege, vil ikkje
opna landet på vidt gap for utanlandske investeringar, trur framleis på at
statseigedom sikrar nokre fellesgode for alle innbyggjarar og vil halda på
sosiale program. Om ein ser det i historisk perspektiv, er dei gode på den
ytste høgre sida og nyliberalistar, dei vonde er andre stader i det
politiske spekteret og for velferdsstaten. Om dei første vert valde, får dei
gjerne tittelen i media «den første demokratisk valde
statspresident/statsministeren» (stryk det som ikkje passar). Om dei andre
vert valde, er det mindre bra eller direkte dårleg.

Det som det ikkje vert skrive om, er kva dei vil gjera med alt anna i
samfunnet. Kva for sosialt program har Jusjtjenko og Janukovitj – om dei i
det heile teke har noko sosialt program? Kva er det politiske programmet til
Karzai i Afghanistan? Kva vil regjeringa i Irak gjera for å løysa svolten og
kriminaliteten? Kva vil skje med pensjonar, forsking, skular? Vert det
arbeid å få for dei arbeidslause og legehjelp for dei sjuke? Korleis vil
livet for vanlege menneske arta seg når dei vert valde, ikkje for ekspertane
frå Valutafondet og Verdsbanken og dei vestlege rådgjevarane?

Det er mange spørsmål ein kan stilla, men det er få svar ein kan få i
meldingane frå det nyliberalist-iske CNN, det mørkeblå Fox News og dei
amerikanske nyhendebyrå, desse som dekkjer det meste. Det eg saknar i media,
er akkurat slike spørsmål og svar.

Det siste bidraget til det skeive blikket frå min kant av verda er valet av
Ramush Haradinay til statsminister i Kosovo. Han er leiar for partiet
Alliansen for Kosovos framtid, men han har tidlegare vore ein av dei fremste
kommandantane i UCK. Carla del Ponte har sagt ope at Haag-tribunalet fører
etterforsking mot han for krigsbrotsverk mot serbarar og albanarar, han har
vore avhøyrd i Pristina av etterforskarane frå Haag, og den serbiske
regjeringa har sendt kilovis med dokument som skuldar han for alvorlege
krigsbrotsverk mot serbarar. Men han er provestleg osb., og dei fleste hadde
nok valt å gløyma saka om det ikkje var ein hake ved han: Han har sjølv
skrive ei bok om bragdene sine, der han ope skryter av kor mange han har
drepe. Så no er det plutseleg vanskeleg for alle: ein provestleg
statsminister som er mordar, sant nok ikkje den første, men ein av dei få
som skryter av å vera dette.

For nokre år sidan sa Richard Holbrooke at FranjoTudjman hadde vore tiltalt
i Haag for krigsbrotsverk om han ikkje var død, og Carla del Ponte sa at
Alija Izetbegovic var etterforska for det same, men at han var no død, og
det var ikkje noko meir å gjera. Del Ponte sa òg for nokre dagar sidan at ho
gjerne hadde etterforska Nato for krigsbrotsverk under bombinga av
Jugoslavia, men at Nato nekta å utlevera dokument, og at ho for lenge sidan
hadde byrja prosessen mot Mladic og Karadzic, men at amerikanske styrkar i
Bosnia-Hercegovina konsekvent nekta å arrestera dei kvar gong dei fekk
beskjed om kvar dei to karane held til (dei hadde ikkje fått klarering frå
høgare hald i USA). Og no går det rykte om at den siste eksjugoslaviske
generalstabssjefen, Kadijevic, han som sende panservogner mot oss i mars
1991 og sikra Milosevic støtta frå forsvaret, no sit i USA med amerikansk
statsborgarskap og pensjon for å ha opplyst eitt og anna om militære anlegg
i Irak.

Og no er eg ikkje lenger sikker på kva som er provestleg, og kva som er
demokratisk og når eg skal jubla og når eg skal vera trist. Men eg vil
gjerne få lesa og høyra noko om kva som skjer med vanlege folk når det blir
meir demokrati – med eller utan provestlege politikarar. Eg skulle òg gjerne
vita kvifor det er så ille at nokon er prorussisk, når det er norsk
offisiell politikk at Russland ikkje lenger er fiende.

Ljubisa Rajic

© Dag og Tid

_________________________________________________________________
MSN Messenger http://www.msn.no/messenger Den korteste veien mellom deg og
dine venner
Received on 12-12-04